tag:blogger.com,1999:blog-25992439273413715372012-02-17T02:07:51.059+02:00Ταξιδια του Νου και της Καρδιας... Ταξιδια της Ψυχης... Ταξιδια χωρις Ορια, με Εμποδια μα χωρις Φραγμους... Το αεναο Ταξιδι της ψυχης, μητε Αρχη εχει, μητε Τελος... Μοναχα Στασεις και Σταθμους Μετεπιβιβασης (εκει που αλλαζουν οι συνταξιδωτες)... Το Ταξιδι της Γνωσης δεν σταματα ποτε... ΕΛΑ ΜΑΖΙ ΜΑΣ...Taxidiotishttp://www.blogger.com/profile/04741001033636253465noreply@blogger.comBlogger821100tag:blogger.com,1999:blog-2599243927341371537.post-18695809901592332602010-11-15T23:22:00.004+02:002010-11-16T11:07:20.765+02:00

raduahttp://www.blogger.com/profile/12586842636979127496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2599243927341371537.post-76824956002039557782010-11-14T14:59:00.000+02:002010-11-14T14:59:33.856+02:00

raduahttp://www.blogger.com/profile/12586842636979127496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2599243927341371537.post-49122363049913973392010-10-09T11:19:00.000+03:002010-10-09T11:20:08.603+03:00

Taxidiotishttp://www.blogger.com/profile/04741001033636253465noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2599243927341371537.post-67622573141773397802009-11-09T08:17:00.009+02:002010-10-04T22:48:28.583+03:00

Listen to the pouring rainListen to it pour,And with every drop of rainYou know I love you moreLet it rain all night long,Let my love for you go strong,As long as we're togetherWho cares about the weather?Listen to the falling rain,Listen to it fall,And with every drop of rain,I can hear you call,Call my name right out loud,I can here above the cloudsAnd I'm here among the puddles,You and I

Taxidiotishttp://www.blogger.com/profile/04741001033636253465noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2599243927341371537.post-89501720875801899442009-11-05T20:42:00.005+02:002009-11-05T21:00:07.011+02:00

Ανάσκαψα όλη τη γη να σε βρω. Κοσκίνισα μες την καρδιά μου την έρημο· ήξερα πως δίχως τον άνθρωπο δεν είναι πλήρες του ήλιου το φως. Ενώ, τώρα, κοιτάζοντας μές από τόση διαύγεια τον κόσμο, μες από σένα - πλησιάζουν τα πράγματα, γίνονται ευδιάκριτα, γίνονται διάφανα - τώρα μπορώ ν'αρθρώσω την τάξη του σ'ένα μου ποίημα. Παίρνοντας μια σελίδα θα βάλω σ'ευθείες το φως. Νικηφόρος Βρεττάκος

raduahttp://www.blogger.com/profile/12586842636979127496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2599243927341371537.post-55272603746987326242009-10-31T15:25:00.002+02:002009-10-31T15:39:55.876+02:00

Χάσαμε πάλι αυτό το δείλι. Κανείς δε μας είδε απόψε με ενωμένα τα χέρια ενώ η γαλάζια νύχτα έπεφτε πάνω στον κόσμο. Από το παράθυρο μου είδα τη γιορτή της δύσης πάνω στους μακρινούς λόφους. Καμιά φορά σαν ένα νόμισμα άναβε ένα κομμάτι ήλιου ανάμεσα στα χέρια μου. Εγώ σε θυμόμουνα με την ψυχή σφιγμένη από εκείνη τη θλίψη μου που εσύ ξέρεις. Τότε πού ήσουνα; Ανάμεσα σε ποιους

raduahttp://www.blogger.com/profile/12586842636979127496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2599243927341371537.post-68268654064404484582009-10-02T14:51:00.003+03:002009-10-02T21:29:15.342+03:00

Από την συλλογή "Επί τα ίχνη""Κάτι τι σου είπε η βροχή,κάτι τι σου είπε ο Σεπτέμβρης,κι έγινε η μορφή σουτζάμι θολό,που πίσω του μπορείκανείς ανενόχληταμήνες απρόοπτουςνα περάσει""Περπατώ και νυχτώνει.Αποφασίζω και νυχτώνει""Ξέρω απ' όλα. Λίγο απ' όλα.Τα ονόματα των λουλουδιών όταν μαραίνονται,πότε πρασινίζουν οι λέξεις και πότε κρυώνουμε.Πόσο εύκολα γυρίζει η κλειδαριά των αισθημάτωνμ' ένα

raduahttp://www.blogger.com/profile/12586842636979127496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2599243927341371537.post-43559570753859043332009-09-22T17:00:00.007+03:002011-04-28T12:45:58.653+03:00

'Oλη τη νύχτα πάλεψαν απεγνωσμένα να σωθούναπ' τον εαυτό τους, δαγκώθηκαν,στα νύχια τους μείναν κομμάτια δέρμα,γδαρθήκανε σαν δυο ανυπεράσπιστοι εχθροί,σε μια στιγμή, αλλόφρονες, ματωμένοι, βγάλανε μια κραυγή σα ναυαγοί,που, λίγο πριν ξεψυχήσουν, θαρρούν πως βλέπουν φώτα, κάπου μακριά. Κι όταν ξημέρωσε,τα σώματά τους σα δυο μεγάλα ψαροκόκκαλα ξεβρασμένα στην όχθη ενός καινούργιου μάταιου πρωινού.

raduahttp://www.blogger.com/profile/12586842636979127496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2599243927341371537.post-71316753893639624172009-09-12T11:29:00.000+03:002009-09-12T11:29:13.546+03:00

Αργοπεθαίνει όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει. Αργοπεθαίνει

Taxidiotishttp://www.blogger.com/profile/04741001033636253465noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-2599243927341371537.post-58506833242555754502009-08-29T23:39:00.012+03:002009-10-31T15:33:24.287+02:00

Φτιάχνω με κόκκινο μελάνι στεφάνια,τ' όνομά σου να κοσμούν,λιακάδα στους περιπάτους σουκαι στην καρδιά σου καρφιτσώνω,να' ναι λαμπρές οι μέρες σουπολύχρωμες σαν βοτσαλάκια του βυθού.Ξέρω πως μεσ' την τσέπη σουακριβά φυλάςάρωμα ονείρουπου τραγουδάρωγμές, σιωπές, ανάσεςμυστήρια, μάλαμα φεγγαρίσιο.Λεύγες ατελείωτες στο διάβα σουπανιά ορθάνοιχτα στον άνεμοανεξίτηλες μνήμες, βλέμματα μυστηριακάνα

raduahttp://www.blogger.com/profile/12586842636979127496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2599243927341371537.post-81598281785571514112009-07-26T18:11:00.007+03:002009-07-26T18:40:50.393+03:00

Τι κοινό έχουν, η Vanessa-Mae, ένα βιολί και το Ηρώδειο? Τέλειες καμπύλες, υπέροχη ακουστική και συναντιώνται στις 24 Σεπτεμβρίου... (μαζί μου, επίσης)Ενα ταξίδι μαγικό που δεν θα έχανα, ακόμα κι αν με απειλούσαν με τη ... νέα γρίπη...Περισσότερες πληροφορίες, εδώ

Taxidiotishttp://www.blogger.com/profile/04741001033636253465noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2599243927341371537.post-13596969383824785992009-07-13T18:22:00.021+03:002010-11-18T00:08:26.180+02:00

Δύο απο τους πιο αγαπημένους μου τραγουδιστές, θα πλημμυρίσουν μαζί τη ψυχή και την καρδιά μας -σήμερα- στο κηποθέατρο Παπάγου. Μόλις τό'μαθα, άλλαξα το πρόγραμμά μου χωρίς δεύτερη σκέψη...Αρλέτα:Τα τραγούδια της μου προκαλούν αiσθήματα ανάμικταΚάτι απ' τη μελαγχολία της φθινοπωρινής βροχήςτη νοσταλγία του χαμένου ονείρουΚάτι απο την τρυφεράδα της καυτής αγκάληςτην δύναμη του αγέρα, την ένταση

Taxidiotishttp://www.blogger.com/profile/04741001033636253465noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2599243927341371537.post-90366962249289957702009-07-06T13:32:00.013+03:002009-10-31T15:37:52.499+02:00

Κομμάτια ουρανούΚεντούν τις αντιθέσειςΛευκό και μαύρο σεΠινελιές γαλάζιου.Στη δύση αναπνοέςΓαλάζιων φτερωμάτωνΖωντανεύουν εξαϋλωμένα σκαριά.Ψυχή που λιώνειΣτις χρονοτριβές της νύχταςΣε κόκκινο άλικο.Λημέριασμα στο κρασί του έρωτά σουΦωτοσκιάσεις, σύμβολαΣκάβουν περάσματαΣυμψηφίζοντας τα με ρήματα άκλιτα.Ακταιωροί στα μάτια σουΔιαγράφουν πορείες γαλάζιεςΝυχτερινή κούρσα του ήλιουΣε χρώματα

raduahttp://www.blogger.com/profile/12586842636979127496noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2599243927341371537.post-51460052679983800152009-06-20T13:51:00.043+03:002009-06-28T09:41:47.955+03:00

Ονειρικά τραγούδια που μιλούν μέσ τη ψυχή μας...στίχοι που κάνουν τα κορμιά μας να ριγούν...λάμψεις που ζήσαμε... στιγμές που ζούμε τώρα...φλόγες που αδημονούμε να μας πυρπολήσουν ξανά...στο νέο ταξίδι....ΕΧΩ ΜΙΑ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΣΕΝΑ (Αλεξίου)(κόκκινη όπως το αίμα...)Κοίτα με, κι αν είμαι αυτό που γυρεύειςστ' άγνωστο, μόνος ξανά μην πηγαίνειςΨάξε με, έχω βαθιά μου κρυμμένοτο όνειρο, που το 'χες χρόνια

Taxidiotishttp://www.blogger.com/profile/04741001033636253465noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2599243927341371537.post-20793762978796775312009-06-08T01:03:00.004+03:002009-10-31T15:39:28.798+02:00

Αδειάσαμε το όνειρα της θάλασσαςΜεσ’ τις ζεστές καρδιές,Όρκοι απομεσήμερουΓλιστρούν να γίνουν μέρα ολόγιομη με φως,λυκόφως άπειρων χρωμάτων και αιθέρων.Μουσικά κλειδιά στήνουν χορόΑπό τα βάθη ως τον αφρόΤυρκουάζ τα μονοπάτια,Περιγράφουν όνειρο, ζωή, αφρούρητη θύελλα.Με χάνω και με βρίσκωΣτ’ όνειρο, να ταξιδεύει πλάι σουΤαξίδι μου, φεγγάρι μου..Εκεί στο όριο της σιωπής,Στο όριο του ορίζοντα που

raduahttp://www.blogger.com/profile/12586842636979127496noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2599243927341371537.post-60252297944063796682009-05-31T11:07:00.010+03:002011-03-04T23:44:20.562+02:00

Καημός αλήθεια να περνώ, του έρωτα πάλι το στενόΏσπου να πέσει σκοτεινιά, μια μέρα του θανάτουΣτενό βαθύ και θλιβερό, που το θυμάμαι για καιρόΤι μου στοιχίζει στην καρδιά, το ξαναπέρασμα τουΑς είναι ωστόσο, τι ωφελεί, γυρεύω πάντα το φιλίΣτερνό φιλί, πρώτο φιλί, και με λαχτάρα πόσηΓυρεύω πάντα το φιλί, αχ καρδιά μου, που μου το τάξανε πολλοίΚι όμως δεν μπόρεσε κανείς, ποτέ να μου το δώσειΊσως μια

raduahttp://www.blogger.com/profile/12586842636979127496noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2599243927341371537.post-42128973129413798412009-05-29T02:53:00.008+03:002009-05-30T14:35:34.364+03:00

Συναυλία στις 6 Ιουλίου στο Καραισκάκη,Scorpios και Πακακωνσταντίνου !!!!Μοναδικός συνδιασμός.... μπράβο και στον ¨δικό μας"Αυτό το καλοκαίρι είναι πολύ πλούσιο.... Στις 12 Ιούνη έχουμε ΠλιάτσικαΚι έπεται και Santana (στις 8/7)... κι όσοι πιστοί, ας τρέξουμε .....

Taxidiotishttp://www.blogger.com/profile/04741001033636253465noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2599243927341371537.post-21606422873156336362009-05-27T03:53:00.007+03:002009-05-27T12:12:23.090+03:00

Γραμμένο -επίσης- στα πρώιμα νεανικά μου χρόνια...και σιγοτραγουδισμένο, αργότερα, πολλές φορές, στις "μάχες"Δεν ξέρω αν ποτέ βρήκα τη χλαμύδα προστασίας που ζητούσαΚάποιες φορές, βολεύτηκα, μαύρα γυαλιά φορώντας ... και αποφεύγοντας τους διαξιφισμούς του βλέμματος(είναι κι αυτή μια μέθοδος να κρύψεις συναισθήματα ευάλωτα)Είπα ν'αλλάξω φορεσιάν'αλλάξω κάτι απ τα παλιάάλλο δεν θέλω έτσι να ζωτο

Taxidiotishttp://www.blogger.com/profile/04741001033636253465noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2599243927341371537.post-79075687062059683432009-05-27T03:30:00.008+03:002009-05-27T05:15:07.966+03:00

Γραμμένο απο τον Ταξιδιώτη, για -κάποια- Νταίζη,πριν πολλάαα-πολλάααα χρόνιαμα πάντα επίκαιρο και αναλλοίωτο στο πέρασμα του χρόνουτο σιγοψιθύρισα έκτοτε πολλές φορές, σ' άλλα ταξίδια μουμε άλλες συνταξιδιώτισσες... εξίσου συναρπαστικούς όπως η πρώτη...(κάποιες φορές, ακόμα συναρπαστικότερες...)Βλέπω δυο άστρα στη ματιά σουτους ζητώ τον έρωτά σουχείλη ολόγλυκα κεράσιασ'υψηλά με κλείσαν

Taxidiotishttp://www.blogger.com/profile/04741001033636253465noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2599243927341371537.post-31143515182336877282009-05-27T02:57:00.014+03:002009-05-28T02:12:23.372+03:00

Ταξίδια νεανικά... μα πάντα επίκαιραλες και ο χρόνος πάγωσε για πάντα,κι έγιναν αιώνες οι όμορφες στιγμές Θαρρείς πως ζεις ξανά το ίδιο ταξίδι της ζωής σου,με άλλους σταθμούς και σε λιμάνια άλλα, γιατί το ξέρεις, πως οτι στο ίδιο λιμάνι δεν ξαναγυρνάς ποτέκαι κάθε τι που ζείς, είναι μοναδικό... Ολα αλλάζουν...τα ταξίδια,οι συνταξιδιώτες.... μονάχα ένα μένει σταθερό...αυτό που νοιώθεις,αυτό που

Taxidiotishttp://www.blogger.com/profile/04741001033636253465noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2599243927341371537.post-75381163810263194382009-05-27T02:25:00.007+03:002009-05-27T02:43:20.303+03:00

Taxidiotishttp://www.blogger.com/profile/04741001033636253465noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2599243927341371537.post-44047193982181176982009-05-25T02:30:00.001+03:002009-05-25T02:33:07.842+03:00

Αγάπης φως της γης ταξίδιαΜαύρα παράξενα παιχνίδια.Στο φως του ήλιου θ' ακουμπήσωΤο καλοκαίρι να μυρίσω.Μ' άσπρο πανί θα ταξιδέψω,Μικρό κορίτσι θα σε κλέψω.Όσο αγαπάω μένω πίσω.Κι όλο μ' αφήνεις να σ'αφήσω.Αγάπης φως της γης ταξίδια.Μαύρα παράξενα παιχνίδια.Στο φως του ήλιου θ' ακουμπήσω.Το καλοκαίρι να μυρίσω.Μ' άσπρο πανί θα ταξιδέψω,Μικρό κορίτσι θα σε κλέψω.Όσο αγαπάω μένω πίσω.Κι όλο μ'

Taxidiotishttp://www.blogger.com/profile/04741001033636253465noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2599243927341371537.post-48952132325210752882009-05-25T00:06:00.009+03:002009-05-26T16:45:01.674+03:00

Αφιερωμένο σε όσους το βράδυ κοιμούνται με μυστικά αναστενάγματακαι κλάματα βουβά...αφιερωμένο σε φίλους νησιά και φεγγάριααφιερωμένο στον τελευταίο μας εφιάλτηκαι στο χέρι που σ' άγγιξε στον ώμοψιθυρίζοντάς σου"σςς! κι αυτό θα περάσει..."καμιά φορά η ευτυχία μπορεί να 'ναι ένα φως μες στη νύχταπου όλο θολώνειπου ξεμακραίνεικαι μια πόρτα που έχεις χάσει τα κλειδιά...

raduahttp://www.blogger.com/profile/12586842636979127496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2599243927341371537.post-55429756321337254182009-05-24T23:53:00.013+03:002009-05-26T09:07:01.350+03:00

Smile, without a reason why........ Χαμογέλα, χωρίς να υπάρχει λόγοςLove, as if you were a child,........ Αγάπα, σαν να σουν παιδί,Smile, no matter what they tell you........ χαμογέλα, ό,τι κι αν σου πουνDon’t listen to a word they say........ μην πιστεύεις ούτε μια λέξη από όσα σου λένε,Cause life is beautiful that way......... γιατί η ζωή είναι όμορφη με αυτόν τον τρόπο..Tears, a tidal wave of

raduahttp://www.blogger.com/profile/12586842636979127496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2599243927341371537.post-67385649060545238542009-05-24T23:52:00.007+03:002011-04-20T20:10:48.893+03:00

Σύμβολο σταθερότητας, σοφίας υπομονής & αντοχήςστοιχείο της η γη & η προστασία.Κουβαλά στους ώμους της ολόκληρο κόσμο αθόρυβα & αποτελεσματικά.Το καβούκι της ενώνει γη & ουρανό που αλλάζουν στο πέρασμα των εποχών. Κλείνει όλα τα μυστικά γης & ουρανού στο καβούκι της.Φύλακας πυλών & η παρουσία της δείχνει πως κάπου εκεί κοντά νεράιδες γυρνούν.Μοιάζει λίγο με τη σχέση μας, που είναι ιδιαίτερη &

raduahttp://www.blogger.com/profile/12586842636979127496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2599243927341371537.post-58690936895615855742009-05-24T19:01:00.006+03:002009-05-25T11:01:53.659+03:00

Μεγαλοδύναμε Κύριε, τον αγαπώ και δεν γίνεται να κάνω αλλιώς.Πάλεψα και δε γίνεται να ξεριζώσω μιαν αγάπη ριζωμένη,όπως δε γίνεται να φυτέψεις με τη βία στην καρδιά έναν έρωτα.Μεγαλοδύναμε Κύριε, τον αγαπώ και δεν γίνεται να κάνω αλλιώς.Για αυτό δώσε μου τη δύναμη να τον αγαπώ έτσι όπως κανείς δεν με έχει διδάξει:Να τον αγαπώ χωρίς προσδοκία, χωρίς απαίτηση, χωρίς σύγκριση, χωρίς παζάρι, χωρίς

raduahttp://www.blogger.com/profile/12586842636979127496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2599243927341371537.post-60377668516795713062009-05-23T14:11:00.007+03:002009-06-30T02:01:48.246+03:00

Υπέροχη συναυλία, στο "Παλλάς", όποιος την πρόλαβε ήταν τυχερός(κι εγώ, ενας απο αυτούς... ευγνώμων...)

Taxidiotishttp://www.blogger.com/profile/04741001033636253465noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2599243927341371537.post-77429155044873772572009-05-23T13:59:00.005+03:002009-05-26T22:23:28.274+03:00

Χέρια που παίζουν χωρίς πιάνο αλλά τ΄ακούςσαν χίλια κύματα που με στεριά παλεύουναυτός ο άνθρωπος που στέκεται σκυφτόςγια να ξεχάσει δε μπορεί αυτούς που φεύγουνΕίναι η αγάπη ένα αμάξι με φτεράαπό τη γη στον ουρανό για να πετάξειςαυτούς που φεύγουν να τους βρεις δεν είναι αργάόλα η αγάπη μπορεί να τα αλλάξειΚοίτα τα μάτια είναι σίγουρα αυτόςπου πρώτος πάλι το φεγγάρι θα αγγίξεισε ένα αμάξι με

Taxidiotishttp://www.blogger.com/profile/04741001033636253465noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2599243927341371537.post-11739456890172204352009-05-23T04:33:00.012+03:002009-05-26T22:22:55.053+03:00

Πρώτη φορά που την είδα, στεκότανε,τη νύχτα εκείνη που η Ρώμη καιγότανε,χιλιάδες χρόνια φωτιά και μηνύματα,μα δεν ξεχνώ του κορμιού της τα κύματα.Την είδα πάλι στις όχθες του Βόλγα,που ένας στρατιώτης τη φώναξε Όλγα,κάτι ψιθύρισε μέσα στο κρύο,τότε μου 'χε φανεί τόσο αστείο.Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα,θα ξαναέβαφα γαλάζια τη θάλασσα.Κάτι αν μπορούσα στον κόσμο να άλλαζα,θα ξαναέβαφα

Taxidiotishttp://www.blogger.com/profile/04741001033636253465noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2599243927341371537.post-91348455737977113082007-12-27T08:06:00.001+02:002007-12-30T23:41:00.050+02:00

Κρατώ λουλούδι μάλλον.Παράξενο.Φαίνεται απ’ τη ζωή μουπέρασε κήπος κάποτε.Στο άλλο χέρικρατώ πέτρα.Με χάρη και έπαρση.Υπόνοια καμιάότι προειδοποιούμαι γι’ αλλοιώσεις,προγεύομαι άμυνες.Φαίνετ’ απ’ τη ζωή μουπέρασε άγνοια κάποτε.Χαμογελώ.Η καμπύλη του χαμόγελου,το κοίλο αυτής της διαθέσεως,μοιάζει με τόξο καλά τεντωμένο,Έτοιμο.Φαίνετ’ απ’ τη ζωή μουπέρασε στόχος κάποτε.Και προδιάθεση νίκης.Το

Taxidiotishttp://www.blogger.com/profile/04741001033636253465noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2599243927341371537.post-47042618935259781642007-12-25T15:45:00.000+02:002007-12-27T08:11:31.936+02:00

Εν μέσω λογισμών και παραλογισμώνάρχισε κι η βροχή να λιώνει τα μεσάνυχταμ' αυτόν τον πάντα νικημένο ήχοσι, σι, σι.Ήχος συρτός, συλλογιστός, συνέρημος,ήχος κανονικός, κανονικής βροχής.Όμως ο παραλογισμόςάλλη γραφή κι άλλην ανάγνωσημού' μαθε για τους ήχους.Κι όλη τη νύχτα ακούω και διαβάζω τη βροχή,σίγμα πλάι σε γιώτα, γιώτα κοντά στο σίγμα,κρυστάλλινα ψηφία που τσουγκρίζουνκαι μουρμουρίζουν ένα

Taxidiotishttp://www.blogger.com/profile/04741001033636253465noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2599243927341371537.post-37039073888052193312007-12-14T22:50:00.000+02:002007-12-16T19:54:58.711+02:00

Η μάνα μου παράγγειλε να πάω να τη δώ γατί "κάτι καλό μου έχει".Ντομάτες γεμιστές θα ναι πάλι, σκέφτηκα. Της είναι αδύνατο να διανοηθεί πως κάτι που μου άρεσε πριν από χρόνια μπορεί κάποτε να ΄παψε να μου αρέσει, κι έτσι, κάθε φορά που φτιάχνει τη "σπεσιαλιτέ" της, μου στέλνει αυτό το στερεότυπο μήνυμα. Εγώ πάλι, που δεν ξέρω άν έχω το δικαίωμ ν΄αλλάζω γούστο, και μάλιστα εμφανώς, αναγκάζομαι

orfianoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2599243927341371537.post-10713519875655409702007-12-14T21:51:00.000+02:002007-12-16T19:59:50.830+02:00

Άς το πούμε βοριαδάκι, κι ας το πούμε απόγευμα, αυτό το σκούρο είδος που είναι έξω από το σπίτι, ας το πούμε πρέπει. Πρέπει να παρακολουθήσω τη μελέτη των απογόνων. Η μικρή ασκείται στο 5. Της λέω ότι μοιάζει με κρεμάστρα. Ο μεγαλύτερος διαβάζει το Δωδεκάθεον. της μαθήσεως προηγείται η περιέργεια. Και ποιός κάνει τώρα όλες τις δουλειές που έκαναν οι δώδεκα θεοί; Και τι γίνανε τώρα οι

orfianoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2599243927341371537.post-82391812123320273402007-12-12T23:11:00.000+02:002007-12-13T12:54:51.874+02:00

Σώπα, μη μιλάς , είναι ντροπήκόψ' τη φωνή σου σώπασε επιτέλουςαν ο λόγος είναι αργυρόςη σιωπή είναι χρυσός. Τα πρώτα λόγια που άκουσα από παιδίέκλαιγα, γέλαγα, έπαιζα μου λέγανε: "Σώπα".Στο σχολείο μου κρύψαν την αλήθεια τη μισή,μου λέγανε: "Εσένα τι σε νοιάζει; Σώπα!"Με φιλούσετο πρώτο κορίτσι που ερωτεύτηκακαι μου λέγανε:"Κοίτα μην πείς τίποτα,σσσσ.... Σώπα!"Κόψε τη φωνή σου και μη μιλάς,

Taxidiotishttp://www.blogger.com/profile/04741001033636253465noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2599243927341371537.post-83524771525301933052007-12-11T02:42:00.001+02:002007-12-13T12:55:17.550+02:00

Οι στίχοι που ακολουθούν γράφτηκανμε χιουμοριστική διάθεση & στύλ Σουρήσε μια πολύυυυυυ νεαρή ηλικία,μετά από μια επεισοδιακή έξοδο με μια φίλη μου,με το αγαπημένο μου 127-sport-70 HP Abarthέξοδο που κατέληξε σε ατύχημα, ευτυχώς χωρίς θύματα(αν εξαιρέσω της Νταίζης τα ερωτικά βέληπου παρά λίγο να με στείλουν "αδιάβαστο",σ'ένα γκρεμό, κοντά στη Σαρωνίδα)Τρέλες και κόντρες...==================Ας

Taxidiotishttp://www.blogger.com/profile/04741001033636253465noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2599243927341371537.post-41318308105054404242007-12-11T01:04:00.001+02:002007-12-13T12:27:53.570+02:00

Ο έρωτας , όνομα ουσιαστικόν , πολύ ουσιαστικόν , ενικού αριθμού , γένους ούτε θηλυκού ούτε αρσενικού , γένους ανυπεράσπιστου . Πληθυντικός αριθμός οι ανυπεράσπιστοι έρωτες . Ο φόβος , όνομα ουσιαστικόν , στην αρχή ενικός αριθμός και μετά πληθυντικός : οι φόβοι . Οι φόβοι για όλα από δω και πέρα . Η μνήμη , κύριο όνομα των θλίψεων , ενικού αριθμού , μόνο ενικού αριθμού και άκλιτη . Η μνήμη, η

Taxidiotishttp://www.blogger.com/profile/04741001033636253465noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2599243927341371537.post-74911792796606486452007-12-09T12:34:00.000+02:002007-12-13T12:28:32.254+02:00

[Ανοιξιάτικο βράδυ. Μεγάλο δωμάτιο παλιού σπιτιού.Μια ηλικιωμένη γυναίκα, ντυμένη στα μαύρα, μιλάει σ' ένα νέο. Δεν έχουν ανάψει φως. Απ' τα δυο παράθυρα μπαίνει ένα αμείλικτο φεγγαρόφωτο.Ξέχασα να πω ότι η Γυναίκα με τα Μαύρα έχει εκδόσει δύο-τρεις ενδιαφέρουσες ποιητικές συλλογές θρησκευτικής πνοής.Λοιπόν, η Γυναίκα με τα Μαύρα μιλάει στο Νέο:]Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου. Τι φεγγάρι απόψε!Είναι

Taxidiotishttp://www.blogger.com/profile/04741001033636253465noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2599243927341371537.post-14440381288173757152007-12-09T11:53:00.000+02:002007-12-13T12:29:23.443+02:00

Τι αντικοινωνικά που ειναι τα όνειρα.Ούτε φιλίες, ούτε δεσμοιμολις μας δουν σβήνουνσα σπιθα εκθετη σε θύελλα.Ανθρωποφοβια?Ισως τραυματισμένο γόητροεπειδή δουλεύουν εκει κάτωστα ορυχεια χαμενων ευκαιριων.Είχαν βλέπεις κι αυτάάλλα όνειρα

Taxidiotishttp://www.blogger.com/profile/04741001033636253465noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2599243927341371537.post-37297211150650807262007-12-09T11:50:00.000+02:002007-12-13T12:29:48.073+02:00

Δυσπνέεις. Κατανοητό.Πνιγηρή του καθενός μας η δύση.Κάνε ομως κάτι , σκαρφάλωσεήχτύπα συνθηματικά τον τοίχοτου διπλανού τρόμουήέστω θυμήσου λίγο παράθυρονα μπαίνει ελάχιστος άνθρωποςίσα να φέγγει να διακρίνειςνα μη χτυπάς πάνω στις κόγχεςτης επίγνωσης.Περιττό , περιττόπότε το λιγο φως που μπαίνειαπο εναν κουφωτό άνθρωποκατανόησε το ορθάνοιχτο?απαντάς κι αφήνοντας πισω το νόημαβρόντηξες με πάταγο

Taxidiotishttp://www.blogger.com/profile/04741001033636253465noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2599243927341371537.post-13087201241470571562007-12-09T11:33:00.000+02:002007-12-13T12:42:14.865+02:00

Όταν στρώνεις το τραπέζιπριν καθίσειςνα ελέγχεις σχολαστικάτην αντικρινή σου καρέκλαάν είναι γερή μήπως τρίζειμήπως χαλάρωσαν οι εγκοπέςμήπως φαγώθηκαν οι αρμοίάν υποσκάπτει το σκελετόσκουλήκιγιατί εκείνος που δεν κάθεταιγίνεται κάθε μέρα όλο και πιο βαρύς.

orfianoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2599243927341371537.post-65982132202107129452007-12-09T11:30:00.000+02:002007-12-13T12:42:35.104+02:00

Βρέχει με απόλυτη ειλικρίνεια.Άρα δεν είναι φήμη ο ουρανόςυπάρχεικαι δεν είναι το χώμα λοιπόνη μόνη λύσηόπως ισχυρίζεται ο κάθε τεμπέλης νεκρός.

orfianoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2599243927341371537.post-23804124284574398582007-12-09T11:27:00.000+02:002007-12-13T12:43:13.156+02:00

Γιατί άραγε να με αγαπούσε απόψετόσο πραγματικά εκείνο το όνειρο;Γιατί μου έλεγε κράτα μεμη μ' αφήνεις να ξυπνήσω;Ανησυχώ. Συνήθωςέτσι αγαπάμε την απώλεια.Λες να μη με ξαναονειρευτείαυτή η πολύ συνηθισμένη απώλεια;

orfianoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2599243927341371537.post-33922197246709949412007-12-08T18:21:00.000+02:002007-12-13T12:43:46.609+02:00

"Σε παρακαλώ, τράβα στο απέναντι πεζοδρόμιο, άκου με και μένα, έχουμε όλες κι όλες τρακόσες πενήντα δραχμές να περάσουμε ολόκληρη τη βδομάδα, ώς την άλλη Δευτέρα που θα ΄ρθει η καινούργια σύνταξη".... έψελνε τον εαυτό της συνέχεια, ώσπου βρέθηκε με τη μούρη κολλημένη στη βιτρίνα του Κάουφμαν. Αχ, βγήκε το βιβλίο του R. αυτόν, αυτόν τον ήθελε οπωσδήποτε! Πόσο να στοίχιζε άραγε; Ώς εκατό δραχμές

orfianoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2599243927341371537.post-32827910706659436882007-12-08T17:54:00.000+02:002007-12-13T12:44:07.819+02:00

Έβρεχε δυνατά, μα δε θα πνιγόταν κιόλας να πεταγόταν στο ψιλικατζίδικο της γωνίας να πάρει την εφημερίδα και τσιγάρα. Η ομπρέλα της είχε τρυπήσει που και που και περνούσε νερό. Ένοιωθε αγαλλίαση με τις σταγόνες της βροχής στο πρόσωπό της. Επιστρέφοντας έσφιγγε ανυπόμονα την εφημερίδα στη μασχάλη της. Πάντα τη Δευτέρα οι απογευματινές εφημερίδες της έδιναν περισσότερη χαρά. Η σιωπή του

orfianoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2599243927341371537.post-91741860204275777262007-12-07T14:15:00.000+02:002007-12-13T12:44:34.970+02:00

Το θεμα ειναι τ ω ρ α τι λεςΚαλα φαγαμε καλα ηπιαμεΚαλα τη φεραμε τη ζωη μας ως εδωΜικροζημιες και μικροκερδη συνοψιζονταςΤο θεμα ειναι τ ω ρ α τι λες.Στο παιδι μουΣτο παιδι μου δεν αρεσαν ποτε τα παραμυθιαΚαι του μιλουσανε για Δρακους και για το πιστο σκυλιΓια τα ταξιδια της πενταμορφης και για τον αγριο λυκοΜα στο παιδι δεν αρεσαν ποτε τα παραμυθιαΤωρα, τα βραδια, καθομαι και του μιλωΛεω το

orfianoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2599243927341371537.post-55365227287956547472007-12-07T14:13:00.000+02:002007-12-13T12:45:22.811+02:00

Ολη τη νυχτα παλεψαν απεγνωσμενα να σωθουν απο τον εαυτο τους,δαγκωθηκαν, στα νυχια τους μειναν κομματια δερμα, γδαρθηκανεσαν δυο ανυπερασπιστοι εχθροι, σε μια στιγμη, αλλοφρονες, ματωμενοι, βγαλανε μια κραυγη,σα ναυαγοι που, λιγο πριν ξεψυχησουν, θαρρουν πως βλεπουν φωτα, καπου μακρια.Κι οταν ξημερωσε, τα σωματα τους σα δυο μεγαλα ψαροκοκκαλαξεβρασμενα στην οχθη ενος καινουργιου ματαιου πρωινου.

orfianoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2599243927341371537.post-53440716586499171462007-12-07T14:12:00.000+02:002007-12-13T12:45:00.056+02:00

Εκεινο που ζητησα απο τη ζωημου το΄δωσεισως και διχως να το θελει,εκεινο που της ζητησατο πηρα σαν ψωμι μεσα απ' τα δοντια της,γι' αυτο σαν βλεπω λιγο εσυ να μου μακραινεις,λιγο πως πας να κουραστεις,πως μενεις πισω απο τα βηματα μου,ειμαι ετοιμος να βγαλω μια φωνη:βοηθεια

orfianoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2599243927341371537.post-44330659167319286662007-12-07T14:11:00.000+02:002007-12-13T12:45:55.543+02:00

Αφησε λευτερα τα χερια μουκαι την καρδια μου, αφησε λευτερη!Δεν ειναι ερωτας, ειναι επιθυμια που ξεραινεται και σβηνει,ειναι καταιγισμος απο ορμες,προσεγγιση του απιθανου,αλλα υπαρχεις εσυ,υπαρχεις εσυ για να μου δωσεις τα παντα,και για να μου δωσεις αυτο που κατεχεις ηρθες στη γη-οπως εγω ηρθα για να σε περιεχωγια να σε επιθυμω,για να σε δεχτω!

orfianoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2599243927341371537.post-33181057872319045022007-12-07T14:10:00.002+02:002007-12-13T12:46:51.345+02:00

Ο,τι ονειρευτηκα τοσα και τοσα βραδια,ο,τι πεθυμησα με τοση αλλοφροσυνη,ο,τι σχεδιασα με τοσο πυρετο,μολις σε δω, γλυκεια μου εξουθενωση,στα ματια και τα χειλη το αναστελλω,για μια στιγμη πιο απελπισμενη το αναβαλλω,γιατι μοναχα οταν τα χερια μου σε χανουν,η πονεμενη μου φαντασια σε κερδιζει.

orfianoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2599243927341371537.post-10955491602760728652007-12-07T14:10:00.001+02:002007-12-13T12:46:26.153+02:00

Εχουμε ταξιδεψει πολυΤο σωμα σου και εγωΕχουμε φανταστειΟσο ενα σωμα και ενα εγωΜπορουν να το φανταστουν.

orfianoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2599243927341371537.post-65292508391069813562007-12-07T14:08:00.000+02:002007-12-13T12:47:30.140+02:00

Δε σε θέλω παρά γιατί σε θέλω, μα απ' το θέλω στο δε σε θέλω πέφτω κι απ' το καρτέρα, όταν δε σε προσμένω, περνώ απ' το παγερό στο πυρωμένο.Σε θέλω μόνο γιατί εσένα θέλω, σε μισώ μα γι' αγάπη σου προσπέφτω, κι είν' της αθώας αγάπης μου το μέτρο σαν τυφλός που αγαπά να μη σε βλέπω.Το σκληρόψυχο του Γενάρη φέγγος την καρδιά μου θα σιγολιώσει εφέτος, ανοίγοντάς μου στα κρυφά το στέρνο.Μόνος στην

orfianoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2599243927341371537.post-33765266657417171352007-12-04T22:48:00.000+02:002007-12-13T12:55:51.772+02:00

Στο κουδούνι έγραφε ΄Οργανο της τάξεωςτίποτ΄άλλο.Ενθουσιάστηκα.Ακριβώς αυτό χρειαζόμουνέναν σκέτο αρμόδιο. Να με συλλάβεικαι μετά, ότι συνεπάγεταιτο κάθε προσήλθεν αυτοβούλως.Μου άνοιξε μιά ωραία γάταμε μαύρο φόρεμα και άσπρο γιακάκλειστά τα φώτα.Ο υπεύθυνος; ρώτησαΑυτή με κοίταξε βαθιά στην παλάμηανασήκωσε της μοίρας τη γραμμή-Θα πεθάνουμε εσύ κι εγώτην ίδια περίπου εποχήμε κάτι μήνες

orfianoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2599243927341371537.post-1851468150406916382007-12-04T22:29:00.000+02:002007-12-13T12:49:48.913+02:00

Δέ θυμάμαι άν φεύγοντας μου έδωσεςτο σεσημασμένο φιλί.Είπες μόνο φεύγω για λόγους αναψυχήςαφήνω ανοιχτή την πόρτα της προδοσίαςθα επιστρέψω εξολοκλήρουαυτό ναι, το θυμάμαι καλάκεντήθηκε με καυτή βελόνατατουάζ ανεξίτηλο στην παρειά μου.Ξέρεις τι είναι προδοσία;Η ανάγκη φυγής που κυριεύεικάθε σώμακαθηλωμένο στην ίδια κουραστική στάσηόπως είναι η στάση της πίστηςη στάση της αγάπηςμπροστά σ΄ένα

orfianoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2599243927341371537.post-63570673659494861992007-12-01T17:59:00.000+02:002007-12-13T12:56:20.185+02:00

'Ελα να παίξουμε.Θα σου χαρίσω τη βασίλισσά μου(Ήταν για μένα μια φορά η αγαπημένη Τώρα δεν έχω πια αγαπημένη)Θα σου χαρίσω τους πύργους μου(Τώρα πια δεν πυροβολώ τους φίλους μουΈχουν πεθάνει καιρό πριν από μένα)Κι ο βασιλιάς αυτός δεν ήτανε ποτέ δικός μουΚι ύστερα τόσους στρατιώτες τι τους θέλω;(Τραβάνε μπρος, τυφλοί, χωρίς καν όνειρα)Όλα, και τ' άλογά μου θα σ' τα δώσωΜονάχα ετούτον τον τρελό

Taxidiotishttp://www.blogger.com/profile/04741001033636253465noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2599243927341371537.post-17319053477876328542007-11-29T20:53:00.000+02:002007-12-13T12:51:16.416+02:00

Eχω τρεις κόσμους. Μια θάλασσα, ένανουρανό κι έναν πράσινο κήπο: τα μάτια σου.Θα μπορούσα αν τους διάβαινα και τους τρεις, να σας έλεγαπού φτάνει ο καθένας τους. Η θάλασσα, ξέρω.Ο ουρανός, υποψιάζομαι. Για τον πράσινο κήπο μου,μη με ρωτήσετε.

orfianoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2599243927341371537.post-32452055370123387312007-11-29T20:52:00.000+02:002007-12-13T12:52:01.336+02:00

Και να, τι θέλω τώρα να σας πωΜες στις Ινδίες μεσα στην πόλη της Καλκούτας,φράξαν το δρόμο σ'έναν άνθρωπο.Αλυσοδέσαν έναν άνθρωπο κει που εβάδιζε.Να το λοιπόν γιατί δεν καταδέχουμαινα υψώσω το κεφάλι στ'αστροφώτιστα διαστήματα.Θα πείτε, τ'άστρα είναι μακρυακι η γη μας τόση δα μικρή.Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ'άστρα,εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω.Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό,πιο

orfianoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2599243927341371537.post-90594888265536103922007-11-29T20:51:00.000+02:002007-12-13T12:52:55.623+02:00

ΛΕΝΕ ΠΟΛΛΟΙ ότι ο Κόσμος γεννήθηκε ανάποδα. Μ΄αυτό δεν είναι αλήθεια. Όσοι ήταν εκεί είπανε ότι γεννήθηκε κανονικά, με το κεφάλι κάτω κι όχι με τα πόδια απάνω. Η μάνα του Κόσμου ήταν μια φοβερή, μια μέγαιρα με τριχωτό κεφάλι, με νύχια και με δόντια σουβλερά σαν βελόνες. Αλλά ο Κόσμος ήταν όμορφος -ωραίος από την πρώτη στιγμή και τον καμάρωσε πρώτα ο ήλιος, ο θείος του και η σελήνη η θεία του κι

orfianoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2599243927341371537.post-50790411485450343412007-11-29T20:50:00.000+02:002007-12-13T12:59:22.763+02:00

ΠΟΛΙΟΡΚΟΥΜΕΘΑ ΛΟΙΠΟΝ Πολιορκούμεθα από ποιον Από σένα κι από μένα απ' τον τάδε και τον δείνα Πολιορκούμεθα στενά Από σύνορα, τελωνεία, ελέγχους διαβατηρίων, την Ιντερπόλ, τη στρατιωτική Αστυνομία, τα τανκς, τη ρητορεία, τη βλακεία, Απ' τα παράσημα, τις στολές, τους εκφωνηθέντας λόγους Τις υποσχέσεις, τις ψευτιές, την κουτοπονηριά Τη δήθεν αγανάκτηση των ιθυνόντων, την υποκρισία Την τηλεόραση, τη

orfianoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2599243927341371537.post-49275781446033810722007-11-29T20:49:00.000+02:002007-12-13T13:02:27.027+02:00

Ένα περίεργο επεισόδιο διαβάζαμε τελευταία στις εφημερίδες, ένας άντρας πήγε σ' ένα απ' αυτά τα «σπίτια», πήρεμια γυναίκα,μα μόλις μπαίνουν στο δωμάτιο, αντί να γδυθεί και ναεπαναλάβει την αιώνια κίνηση,γονάτισε μπροστά της, λέει, και της ζητούσε να τον αφήσεινα κλάψει στα πόδια της. Εκείνη βάζει τις φωνές,«εδώ έρχονται για άλλα πράγματα», οι άλλοι επ' έξωδόστου χτυπήματα στην πόρτα. Με τα

orfianoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2599243927341371537.post-18287354386614167322007-11-29T20:47:00.000+02:002007-12-13T13:04:28.390+02:00

Ε! Εσείς που είστε πουλιά του ουρανούκοιτάχτε τώρα τι γίνεται εδώ κάτωκάποιος φοράει τη μάσκα του Θεούκαι μας τρομάζει με γκριμάτσες του θανάτου.Ε! Εσείς που είστε πουλιά του ουρανούκαι με τα πνεύματα κάνετε παρέαβάλτε τα χέρια στα μαλλιά ενός παιδιούπριν τα ζυγώσει η ανάσα μιας σφαίρας.Έχει παράσιτα η οθόνη του ουρανούκαι έτσι μας κάνειστα βράχια των ωκεανών να βρίσκουμε λιμάνι...Ε! Εσείς οι

orfianoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2599243927341371537.post-57264368315813943552007-11-29T20:42:00.000+02:002007-12-13T13:06:08.587+02:00

(Ανοιχτή επιστολή του μεγάλου Τούρκου ποιητή Ναζίμ Χικμέτ στον Ντάλλες, υπουργό εξωτερικών των Η.Π.Α, το 1951)Μίστερ Ντάλλες,γιατί να σας το κρύψουμε; Η ζωή είναι πολύ ακριβή στη χώρα μας.Παραδείγματος χάριν: δεν μπορείτε να αγοράσετεπαρά μόνο δυο δράμια αρνί της Άγκυρας με 23 σεντς ή δυο οκάδες ξερά κρεμμύδια ή μισή οκά φακές ή μια πήχυ σάβανο ή έναν άνθρωπο αγορασμένο για ένα μήνα ολάκερο,

orfianoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2599243927341371537.post-69010056795315877832007-11-29T20:41:00.000+02:002007-11-29T20:42:14.453+02:00

Σου είπα:— Λύγισα.Και είπες:— Μη θλίβεσαι.Απογοητεύσου ήσυχα.Ήρεμα δέξου να κοιτάςσταματημένο το ρολόι.Λογικά απελπίσουπως δεν είναι ξεκούρδιστο,ότι έτσι δουλεύει ο δικός σου χρόνος.Κι αν αίφνης τύχεινα σαλέψει κάποιος λεπτοδείκτης,μη ριψοκινδυνέψεις να χαρείς.Η κίνηση αυτή δεν θα 'ναι χρόνος.Θα 'ναι κάποιων ελπίδων ψευδορκίες.Κατέβα σοβαρή,νηφάλια αυτοεκθρονίσουαπό τα χίλια σου παράθυρα..Για ένα

orfianoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2599243927341371537.post-40503277694049536282007-11-29T20:39:00.000+02:002007-12-13T12:41:39.057+02:00

Στ' αστεία παίζαμε!Δε χάσαμε μόνο τον τιποτένιο μισθό μαςMέσα στη μέθη του παιχνιδιού σάς δώσαμε και τις γυναίκες μαςTα πιο ακριβά ενθύμια που μέσα στην κάσα κρύβαμεΣτο τέλος το ίδιο το σπίτι μας με όλα τα υπάρχοντα.Nύχτες ατέλειωτες παίζαμε, μακριά απ' το φως της ημέραςMήπως πέρασαν χρόνια; σαπίσαν τα φύλλα του ημεροδείχτηΔε βγάλαμε ποτέ καλό χαρτί, χάναμε χάναμε ολοέναΠώς θα φύγουμε τώρα; πού

orfianoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2599243927341371537.post-64467315895279614872007-11-29T20:26:00.000+02:002007-12-13T12:53:30.540+02:00

H προσφορά κι η ζήτηση ρυθμίζουνε την κοινωνίαέλεγε ο μεγάλος αδερφός μου Mαρξ. Ένα μικρό, ανήθικοεμπόριοκάθε χειρονομία, κάθε λέξη, κι η πιο κρυφή σου σκέψη ακόμα,μεγάλα λόγια στις γωνιές των δρόμων, οι ρήτορες σαν τουςλαχειοπώλεςδιαφημίζοντας όνειρα για μελλοντικές κληρώσειςτα αισθήματα στο Xρηματιστήριο, στα λογιστικά βιβλίαδούναι και λαβείν, πίστωση, χρέωση,ισολογισμοί, εκπρόθεσμες

orfianoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2599243927341371537.post-57178636077952163562007-11-29T20:25:00.000+02:002007-12-13T13:02:58.564+02:00

Όλη τη νύχτα κοιμήθηκα μαζί σουκοντά στη θάλασσα, στο νησί.Ήσουν άγρια και γλυκιά ανάμεσα στην ηδονή και στον ύπνοανάμεσα στη φωτιά και στο νερό.Ίσως πολύ αργάενώθηκαν τα όνειρά μας,στα ψηλά ή στα βαθιά,στα ψηλά σαν κλαδιά που κουνάει ο ίδιος άνεμος,στα χαμηλά σαν κόκκινες ρίζες που αγγίζονται. Ίσως το όνειρό σουχωρίστηκε από το δικό μουκαι στη σκοτεινή θάλασσαμε έψαχνεόπως πρώταυπήρχες όταν δεν

orfianoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2599243927341371537.post-74463372585446781742007-11-29T20:22:00.000+02:002007-12-13T13:05:05.870+02:00

Δεν τραγουδώ παρά γιατί μ' αγάπησεςστα περασμένα χρόνια.Και σε ήλιο, σε καλοκαιριού προμάντεμακαι σε βροχή, σε χιόνια,δεν τραγουδώ παρά γιατί μ' αγάπησες.Μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σουμια νύχτα και με φίλησες στο στόμα,μόνο γι' αυτό είμαι ωραία σαν κρίνο ολάνοιχτοκ' έχω ένα ρίγος στην ψυχή μου ακόμα,μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου.Μόνο γιατί τα μάτια σου με κύτταξαν με την ψυχή στο

orfianoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2599243927341371537.post-512216448159073782007-11-29T20:21:00.000+02:002007-12-13T13:03:52.666+02:00

Σώμα, θυμήσου όχι μόνο το πόσο αγαπήθηκες,όχι μονάχα τα κρεββάτια όπου πλάγιασες,αλλά κ' εκείνες τες επιθυμίες που για σέναγυάλιζαν μες στα μάτια φανερά,κ' ετρέμανε μες στη φωνή -- και κάποιοτυχαίον εμπόδιο τες ματαίωσε.Τώρα που είναι όλα πια μέσα στο παρελθόν,μοιάζει σχεδόν και στες επιθυμίεςεκείνες σαν να δόθηκες -- πώς γυάλιζαν,θυμήσου, μες στα μάτια που σε κύτταζαν"πώς έτρεμαν μες στη φωνή,

orfianoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2599243927341371537.post-24818261259525726472007-11-29T20:18:00.000+02:002007-12-13T13:03:19.692+02:00

T' αηδόνια δε σ' αφήνουνε να κοιμηθείς στις Πλάτρες. Ποιές είναι οι Πλάτρες; Ποιός το γνωρίζει τούτο το νησί;Έζησα τη ζωή μου ακούγοντας ονόματα πρωτάκουστα;καινούργιους τόπους, καινούργιες τρέλες των ανθρώπων ή των θεών.η μοίρα μου που κυματίζει ανάμεσα στο στερνό σπαθί ενός Αίαντακαι μιαν άλλη Σαλαμίνα μ' έφερε εδώ σ' αυτό το γυρογιάλι.Το φεγγάρι βγήκε απ' το πέλαγο σαν Αφροδίτη.σκέπασε τ'

orfianoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2599243927341371537.post-35458131075826887322007-11-29T20:15:00.000+02:002007-12-13T13:02:05.281+02:00

Ποιητικολογιες,πολιτικολογιες, κοινωνικολογιες.Στη σβουρασταυρος με φωσφορο.Εγω,στο καδρο'φωτογραφια με κουνημενο κεφαλιη μανα μου δε με γνωριζει."Ποια ειναι αυτη", λεει,"η μαϊμου....""Εγω μανα..."Δαγκωθηκε.Θυμηθηκε πως εκεινη με γεννησε,αλλιως με ηθελε,δεν ξερει πως.Μ΄εστειλε να ξαναβγαλω φωτογραφιαπριν τυπωθει, πεθανε.Θελω ο γυιος μου να ΄χει φωτογενεια.Κληρος κι αυτοςνα΄σαι γονιος και να΄μαι

orfianoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2599243927341371537.post-81976208076778885472007-11-29T20:13:00.000+02:002007-12-19T22:37:22.112+02:00

Το δικό μου το πολύ πως να χωρέσει στο δικό σου το λίγο! Κι οι δυο μας δυσανασχετούσαμε δικαιολογημένα. Όμως μέσα σ' αυτό το λίγο σου, σ' αυτό το περιορισμένο σου, είχα την κακοτυχία να διακρίνω σκιές περαστικές που με πυρπόλησαν. Σκιές του απέραντου. Αυτό που δεν έλεγχες, αυτό που δεν γνώριζες, προσπερνούσε από μια σου έκφραση, από μια σου χειρονομία τυχαία και με καθήλωνε.Δεν περιγράφεται η

orfianoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2599243927341371537.post-36470013391372474722007-11-29T20:11:00.000+02:002007-12-13T13:00:05.133+02:00

Θέλω να μου χαρίσεις κάτι.- Ό,τι θες.- Ό,τι θέλω; Τ' ορκίζεσαι;- Στ' όρκίζομαι.- Είναι δύσκολο.- Δεν πειράζει.- Είναι ακριβό.- Δεν με νοιάζει.- Είναι σπάνιο.- Τόσο το καλύτερο.- Είναι επικίνδυνο.- Δεν φοβάμαι.- Μπορεί να καείς άμα το πιάσεις.- Θα γίνω νερό να σβήσω την φωτιά.- Μπορεί να σου γλιστρήσει απ' τα χέρια και να φύγει.- Θα το ξαναπιάσω.- Μπορεί να πάει πολύ μακριά.- Θα το κυνηγήσω.-

orfianoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2599243927341371537.post-48471700810417128872007-11-29T20:08:00.000+02:002007-12-13T12:54:15.159+02:00

Ένα νεαρό σύννεφο γεννήθηκε στο μέσο μιας μεγάλης καταιγίδας στη Μεσόγειο. Αλλά δεν πρόλαβε να μεγαλώσει εκεί, ένας δυνατός άνεμος έσπρωξε όλα τα σύννεφα προς την Ανατολή. Μόλις έφτασαν στην ήπειρο, το κλίμα άλλαξε στον ουρανό έλαμπε ένας γενναιόδωρος ήλιος και από κάτω τους εκτεινόταν η χρυσαφένια άμμος της ερήμου Σαχάρα. Ο άνεμος συνέχισε να τα σπρώχνει προς τα δάση του Νότου, καθώς στη έρημο

orfianoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2599243927341371537.post-67964012642475786192007-11-29T20:06:00.000+02:002007-12-13T12:48:21.641+02:00

Επέστρεφε συχνά και παίρνε με,αγαπημένη αίσθησις επέστρεφε και παίρνε με --όταν ξυπνά του σώματος η μνήμη,κ' επιθυμία παληά ξαναπερνά στο αίμα"όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται,κ' αισθάνονται τα χέρια σαν ν' αγγίζουν πάλι.Επέστρεφε συχνά και παίρνε με την νύχτα,όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται....

orfianoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2599243927341371537.post-22454452583413282272007-11-29T20:04:00.000+02:002007-12-13T13:12:08.383+02:00

ΜΕΣ ΣΤΟΝ ΚΑΜΠΟΜες στον καμπο, καμια φορα, το τρενο σταματαμπροστα σαν φαντασμα ορθος στις γραμμες ειν' καποιος τρελοςΚοιταζει και χαμογελα και παλι το τρενο κυλαΖ ω η μου, πηγες χαμενηΜες στη νυχτα, καμια φορα, καποιος σταματαεκει, σαν φαντασμα, χλωμος, ο παλιος σου στεκει εαυτοςΜε πικρα τωρα σε κοιτα και τελος κι αυτος προσπερναΖ ω η μου, πηγες χαμενη

orfianoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2599243927341371537.post-37985394292322508292007-11-29T20:02:00.000+02:002007-12-13T13:13:25.960+02:00

Ολη τη νυχτα παλεψαν απεγνωσμενα να σωθουν απο τον εαυτο τους, δαγκωθηκαν, στα νυχια τους μειναν κομματια δερμα, γδαρθηκανεσαν δυο ανυπερασπιστοι εχθροι, σε μια στιγμη, αλλοφρονες, ματωμενοι, βγαλανε μια κραυγη,σα ναυαγοι που, λιγο πριν ξεψυχησουν, θαρρουν πως βλεπουν φωτα, καπου μακρια.Κι οταν ξημερωσε, τα σωματα τους σα δυο μεγαλα ψαροκοκκαλαξεβρασμενα στην οχθη ενος καινουργιου ματαιου πρωινου.

orfianoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2599243927341371537.post-88145019890771304452007-11-29T18:32:00.000+02:002007-12-13T13:12:49.678+02:00

Το θεμα ειναι τ ω ρ α τι λεςΚαλα φαγαμε καλα ηπιαμεΚαλα τη φεραμε τη ζωη μας ως εδωΜικροζημιες και μικροκερδη συνοψιζονταςΤο θεμα ειναι τ ω ρ α τι λες.Στο παιδι μουΣτο παιδι μου δεν αρεσαν ποτε τα παραμυθιαΚαι του μιλουσανε για Δρακους και για το πιστο σκυλιΓια τα ταξιδια της πενταμορφης και για τον αγριο λυκοΜα στο παιδι δεν αρεσαν ποτε τα παραμυθιαΤωρα, τα βραδια, καθομαι και του μιλωΛεω το

orfianoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2599243927341371537.post-77807985468569673562007-11-21T18:45:00.000+02:002007-12-13T12:57:28.123+02:00

Οι στίχοι που ακολουθούν είναι λόγια καρδιάς που δεν ανήκουνε σε μέναμα με συγκλόνισαν... τους μεταφέρω απο το χώρο της δημιουργού τους(marka, www.lykofos.net)ελπίζοντας οτι δεν θα'χει αντίρρηση να τους γευτούμε και εμείς οι άλλοιπου νιώσαμε τα λόγια αυτά ν' αγγίζουνε τα βάθη της ψυχής μας....Έτσι, απλά,σαν που ξεκίναγες να πας στην εκκλησιά,με τη γαλήνη και το γέλιο στη ματιά,Μου ‘πες «αντίο»…

Taxidiotishttp://www.blogger.com/profile/04741001033636253465noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2599243927341371537.post-1125056319221816202007-11-15T10:37:00.000+02:002007-12-13T12:33:01.933+02:00

Δοκίμασα να συμβιβάσω τ' αδελφοκτόνα συναισθήματατων "θέλω" και "δεν θέλω" μουόμως η κόλαση με τον παράδεισο συμβιβασμό δεν κάνουνκαι συνυπάρχουν μέσα μου, πάντα σ' εμπόλεμη κατάστασηΣτο πύρινο δρόμο που πότε τα χωρίζει και πότε τα συνδέειπηγαινοέρχομαι το περιστέρι της ειρήνης στα χέρια μου κρατώνταςανέλπιστη ανακωχή αναζητώνταςμα τα φτερά του λιώσανε από των αντιπάλων τα βόλια τα αδέσποταΤης

Taxidiotishttp://www.blogger.com/profile/04741001033636253465noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2599243927341371537.post-82369467549839984792007-11-13T20:14:00.001+02:002007-12-13T12:58:46.277+02:00

Taxidiotishttp://www.blogger.com/profile/04741001033636253465noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2599243927341371537.post-61838927007529976942007-11-11T03:23:00.000+02:002007-12-13T12:31:12.379+02:00

-------------Taxidiotis -------------εκανα μια μικρή σταση, στο μακρύ μου ταξίδι, διαβάζοντας το προφίλ σου...ειδα μέσα τα δικά μου πάθη και επιθυμίες...επιμένω να είμαι αθεράπευτα ρομαντικός...Και να ονειρεύομαι συνοδοιπόρους....... άκουσα το κελάηδημα και κοντοστάθηκα...για λίγο διέκοψα το μακρύ μου ταξίδι, κι αφουγκράστηκα,,,,ίσως τα δικά σου λόγια..Ισως συνοδοιπόρος σε ένα παράλληλο ταξίδι..

Taxidiotishttp://www.blogger.com/profile/04741001033636253465noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2599243927341371537.post-14768551674433677002007-11-03T12:50:00.001+02:002007-12-13T12:58:16.701+02:00

Taxidiotishttp://www.blogger.com/profile/04741001033636253465noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2599243927341371537.post-6911644415628971842007-11-03T12:27:00.000+02:002007-12-13T12:57:54.502+02:00

Σήμερα θα σας διηγηθώ μία ιστορία. Η Μαρία (Μ) είναι μία ωραία κοπέλα. Ζει από την μία πλευρά του μεγάλου ποταμού. Από την άλλη όχθη ζούνε δύο άνδρες.Τον ένα (Α) η Μαρία τον αγαπάει παράφορα, αλλά αυτός δεν της δίνει σημασία.Ο δεύτερος (Β) είναι τρελά ερωτευμένος με την Μαρία – αλλά αυτή απλώς τον συμπαθεί. Μια βραδιά χειμωνιάτικη με άθλιο καιρό, η Μαρία απελπισμένη περνάει το ποτάμι με τον

Taxidiotishttp://www.blogger.com/profile/04741001033636253465noreply@blogger.com4