Μανώλης Αναγνωστακης

Το θεμα ειναι τ ω ρ α τι λες
Καλα φαγαμε καλα ηπιαμε
Καλα τη φεραμε τη ζωη μας ως εδω
Μικροζημιες και μικροκερδη συνοψιζοντας
Το θεμα ειναι τ ω ρ α τι λες.
Στο παιδι μου
Στο παιδι μου δεν αρεσαν ποτε τα παραμυθια
Και του μιλουσανε για Δρακους και για το πιστο σκυλι
Για τα ταξιδια της πενταμορφης και για τον αγριο λυκο
Μα στο παιδι δεν αρεσαν ποτε τα παραμυθια
Τωρα, τα βραδια, καθομαι και του μιλω
Λεω το σκυλο σκυλο, το λυκο λυκο, το σκοταδι σκοταδι,
Του δειχνω με το χερι τους κακους, του μαθαινω
ονοματα σαν προσευχες, του τραγουδω τους νεκρους μας,
Α, φτανει πια!
Πρεπει να λεμε την αληθεια στα παιδια.

ΕΡΩΤΑΣ/Τασος Λειβαδιτης

Ολη τη νυχτα παλεψαν απεγνωσμενα να σωθουν απο τον εαυτο τους,
δαγκωθηκαν, στα νυχια τους μειναν κομματια δερμα, γδαρθηκανε
σαν δυο ανυπερασπιστοι εχθροι, σε μια στιγμη, αλλοφρονες, ματωμενοι, βγαλανε μια κραυγη,
σα ναυαγοι που, λιγο πριν ξεψυχησουν, θαρρουν πως βλεπουν φωτα, καπου μακρια.
Κι οταν ξημερωσε, τα σωματα τους σα δυο μεγαλα ψαροκοκκαλα
ξεβρασμενα στην οχθη ενος καινουργιου ματαιου πρωινου.

ΕΚΕΙΝΟ/Ν. Παπας

Εκεινο που ζητησα απο τη ζωη
μου το΄δωσε
ισως και διχως να το θελει,
εκεινο που της ζητησα
το πηρα σαν ψωμι μεσα απ' τα δοντια της,
γι' αυτο σαν βλεπω λιγο εσυ να μου μακραινεις,
λιγο πως πας να κουραστεις,
πως μενεις πισω απο τα βηματα μου,
ειμαι ετοιμος να βγαλω μια φωνη:
βοηθεια

ΑΦΗΣΕ ΛΕΥΤΕΡΑ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΟΥ/Παμπλο Νερουδα

Αφησε λευτερα τα χερια μου
και την καρδια μου, αφησε λευτερη!
Δεν ειναι ερωτας, ειναι επιθυμια που ξεραινεται και σβηνει,
ειναι καταιγισμος απο ορμες,
προσεγγιση του απιθανου,
αλλα υπαρχεις εσυ,
υπαρχεις εσυ για να μου δωσεις τα παντα,
και για να μου δωσεις αυτο που κατεχεις ηρθες στη γη-
οπως εγω ηρθα για να σε περιεχω
για να σε επιθυμω,
για να σε δεχτω!

Αναστολη/Ντινος Χριστιανοπουλος

Ο,τι ονειρευτηκα τοσα και τοσα βραδια,
ο,τι πεθυμησα με τοση αλλοφροσυνη,
ο,τι σχεδιασα με τοσο πυρετο,
μολις σε δω, γλυκεια μου εξουθενωση,
στα ματια και τα χειλη το αναστελλω,
για μια στιγμη πιο απελπισμενη το αναβαλλω,
γιατι μοναχα οταν τα χερια μου σε χανουν,
η πονεμενη μου φαντασια σε κερδιζει.

Ερωτας/Γιαννης Βαρβερης

Εχουμε ταξιδεψει πολυ
Το σωμα σου και εγω
Εχουμε φανταστει
Οσο ενα σωμα και ενα εγω
Μπορουν να το φανταστουν.

ΔΕ ΣΕ ΘΕΛΩ ΠΑΡΑ ΓΙΑΤΙ ΣΕ ΘΕΛΩ/Πάμπλο Νερούδα

Δε σε θέλω παρά γιατί σε θέλω, μα απ' το θέλω στο δε σε θέλω πέφτω κι απ' το καρτέρα, όταν δε σε προσμένω, περνώ απ' το παγερό στο πυρωμένο.
Σε θέλω μόνο γιατί εσένα θέλω, σε μισώ μα γι' αγάπη σου προσπέφτω, κι είν' της αθώας αγάπης μου το μέτρο σαν τυφλός που αγαπά να μη σε βλέπω.
Το σκληρόψυχο του Γενάρη φέγγος την καρδιά μου θα σιγολιώσει εφέτος, ανοίγοντάς μου στα κρυφά το στέρνο.
Μόνος στην ιστορία αυτή πεθαίνω και πεθαίνω απ' αγάπη αφού σε θέλω, σε θέλω, αγάπη, ως το αίμα κι ως το τέλος.

ΤΕΣΤ ΑΛΗΘΕΙΑΣ/Κική Δημουλά

Στο κουδούνι έγραφε ΄Οργανο της τάξεως
τίποτ΄άλλο.
Ενθουσιάστηκα.
Ακριβώς αυτό χρειαζόμουν
έναν σκέτο αρμόδιο. Να με συλλάβει
και μετά, ότι συνεπάγεται
το κάθε προσήλθεν αυτοβούλως.

Μου άνοιξε μιά ωραία γάτα
με μαύρο φόρεμα και άσπρο γιακά
κλειστά τα φώτα.
Ο υπεύθυνος; ρώτησα

Αυτή με κοίταξε βαθιά στην παλάμη
ανασήκωσε της μοίρας τη γραμμή
-Θα πεθάνουμε εσύ κι εγώ
την ίδια περίπου εποχή
με κάτι μήνες διαφορά
εγώ
ενόσω θα κοιμάμαι ευτυχισμένη
όπως κάθε βράδυ
στων ποδιών του τη θαλπωρή
εσύ ξημερώματα
όπως βρίσκουν ύστερα από μέρες
κοκαλωμένη την απαγόρευση
στα παγωμένα πόδια ενός ονείρου
είπε και μου έδειξε
τη σκοτεινή πλάτη του νόμου
απορροφημένη

να ζωγραφίζει αφρώδη σίελο
θαλάσσης φειδωλής
ίσα για να δεσπόζει στην ακτή μπηγμένο
σώμα λιγνό μισόγυμνο κοπέλας θερινής
ξόβεργα σε φτεροκόπημα καπέλου.

Ξερόβηξαν κάτι στίχοι, ακούστηκα

ο υπεύθυνος εστράφη και με συνέλαβε
ευχερώς με σβηστά τα φώτα
αλλά και εγώ έτσι τον φωταγώγησα
ευχερώς με σβησμένα φώτα

-είναι μεγάλη ευκολία
ο θάνατος κι ο έρωτας να έχουν
τον ίδιο φωτισμό.

Η ΑΤΕΛΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑ/Κική Δημουλά

Δέ θυμάμαι άν φεύγοντας μου έδωσες
το σεσημασμένο φιλί.
Είπες μόνο φεύγω για λόγους αναψυχής
αφήνω ανοιχτή την πόρτα της προδοσίας
θα επιστρέψω εξολοκλήρου

αυτό ναι, το θυμάμαι καλά
κεντήθηκε με καυτή βελόνα
τατουάζ ανεξίτηλο στην παρειά μου.

Ξέρεις τι είναι προδοσία;
Η ανάγκη φυγής που κυριεύει
κάθε σώμα
καθηλωμένο στην ίδια κουραστική στάση
όπως είναι η στάση της πίστης
η στάση της αγάπης
μπροστά σ΄ένα παράθυρο αμετακίνητο
με μόνη θέα νύχτα μέρα
καρφωτή στα μάτια
την ανυπόφορη αντηλιά του εαυτού της.

Ξέρεις ποιός είναι ο διαφημιστής
ο αντζέντης της προδοσίας;
Το προδοτικό φιλί.
Εκείνο μεριμνά για τη φήμη της
της κλείνει κερδοφόρα συμβόλαια
με την αθανασία
εκείνο φέρνει γενεές και γεμίζουν
οι οθόνες των αιώνων

γιατί αυτό το φιλί
είναι που διεγείρει
την καταπιεσμένη αγριότητα
προσηλυτίζει το αίμα
στη θρησκεία του θανάτου
εκείνο είναι που
κόβει την ανάσα των θρήνων

κι αν ανασαίνουν ακόμα οι δικοί μου
είναι γιατί θυμάμαι
ότι φεύγοντας άφησες μεν ανοιχτή
την πόρτα της προδοσίας
αλλά το προδοτικό φιλί της
δεν μου το έδωσες.

Γράψε μου σε παρακαλώ
τη διεύθυνσή του.

Το σκάκι / Μανόλης Αναγνωστάκης,

'Ελα να παίξουμε.

Θα σου χαρίσω τη βασίλισσά μου
(Ήταν για μένα μια φορά η αγαπημένη
Τώρα δεν έχω πια αγαπημένη)

Θα σου χαρίσω τους πύργους μου
(Τώρα πια δεν πυροβολώ τους φίλους μου
Έχουν πεθάνει καιρό πριν από μένα)

Κι ο βασιλιάς αυτός δεν ήτανε ποτέ δικός μου

Κι ύστερα τόσους στρατιώτες τι τους θέλω;
(Τραβάνε μπρος, τυφλοί, χωρίς καν όνειρα)

Όλα, και τ' άλογά μου θα σ' τα δώσω

Μονάχα ετούτον τον τρελό μου θα κρατήσω
Που ξέρει μόνο σ' ένα χρώμα να πηγαίνει
Δρασκελώντας τη μια άκρη ως την άλλη
Γελώντας μπρος στις τόσες πανοπλίες σου
Μπαίνοντας μέσα στις γραμμές σου ξαφνικά
Αναστατώνοντας τις στέρεες παρατάξεις.

Κι αυτή δεν έχει τέλος η παρτίδα.